باید برخاست

از سر ره - تا غبار افشاند جان - برخاستم

چون الف در وصل جانان از میان برخاستم

 
غرق خون هر چند جام روزی ام چون لاله بود

از کنار خوان قسمت شادمان برخاستم

 
مقصد از سامان هستی مهر تابان تو بود

همچو شبنم چهره چون دادی نشان برخاستم

 
در لگد کوب حوادث جان دیگر یافتم

چون غبار از زیر پای کاروان برخاستم

 
همچو بلبل با گرانجانان ندارم الفتی

طوطیان تا لب گشودند از میان برخاستم

 
صحبت شوریده حالان مایه شوریدگی است

با «امین» هر گه نشستم بی امان برخاستم